Even stil staan en weer doorgaan.

De afgelopen weken waren heftig, intensief en confronterend. Het weer deed daar geweldig aan mee, wat het allemaal niet beter maakte.

Waar ik begon met een gebroken voet op 14 februari, jawel een super romantische Valentijnsdag! Liep dit over in een quarantaine van dik twee weken vanwege een positieve Corona test.
Ziek maar mobiel kan je nog wat op gang houden en maakt dat je je nog nuttig kan maken in huis, maar nu stond alles even stil!

Gebroken voet

Omdat ik tot mijn knie in het gips zat, was ik alles behalve mobiel. Het was letterlijk even stil staan, of eigenlijk stil liggen met het been omhoog.
Het bed opmaken of even stofzuigen was niet tot amper mogelijk. Daar kreeg ik gelukkig heel veel hulp mee! Het zijn de kleine dingen waar je dan over na gaat denken, waar je normaliter niet bij stil stond. Bedenk maar.. het afval wegbrengen of gewoon ‘even’ naar boven gaan. Jop, die net 4,5 jaar oud is, hielp mij dan ook enorm! Zo trots op het mannetje, wat hij allemaal al zelfstandig kan of heeft geleerd te doen. Ook mama helpen doet hij super goed, maar wat mag je verwachten? Een kind hoort kind te zijn en geen mantelzorger. Als alleenstaande moeder ‘sta’ je dan met je handen in het haar. Je kan niet tot amper lopen, laat staan even een boodschap doen of eruit.. een rolstoel biedt hulp, maar daar heb je ook iemand bij nodig die je duwt. Die geweldige avondklok, biedt dan ook geen perspectief, je kan niet ‘even’ weg.

De vele moeders en vaders van school hielpen mij en dus ook Jop met brengen en halen van school. Alles was gedekt en dat gaf ruimte en rust… Dit komen we ook wel door.

Corona

Maar toen kreeg ik een lichte keelpijn. Omdat ik ook veel last heb van hooikoorts en de bijbehorende klachten, zag ik eerst geen ‘probleem’. Toen die dinsdag op woensdag nacht alleen maar erger werd, leek het mij slim om even te testen. Vooral omdat ik nu wel mensen zie en ook nodig heb. Jammer genoeg bleek deze positief en ging het balletje rollen. Iedereen bellen,, mensen in quarantaine, iedereen testen etc. Ik heb mij in tijden niet zo schuldig gevoeld, waarom vraag je je af? Omdat je jezelf gaat afvragen wat je ‘verkeerd’ hebt gedaan, schuldig omdat anderen er direct ook last van hebben etc. Uiteindelijk bleek iedereen gelukkig negatief en konden die weer verder. Ondertussen zaten Jop en ik in isolatie.

Geen hulp, geen uitjes, voor Jop geen school, geen speeluitjes, geen bezoek, nada noppes.
Zoals ik al eerder beschreef, als je dan nog kan lopen, kan je nog in de tuin gaan rommelen of kasten opruimen of dergelijken. Maar nee..
Die woensdagmiddag en donderdag voelde ik mij top, nergens last van. Tot wij vrijdag allebei verhoging kregen, weer erge keelpijn, snotverkouden, hoesten etc. Ik kan je vertellen, ik heb mij nog nooit zo ellendig gevoeld! Oprecht zielig en triest.
Nu was ik helemaal aan Jop overgeleverd en hij aan mij. Stucwerk was op een gegeven moment niet genoeg meer en dat geldt denk ik ook vanuit hem voor mij. Huilbuien omdat hij mij moet helpen, niet heel de dag mag eten, niet weg mag, zijn telefoon op was (nee, we hadden even geen beeldschermtijd), het gewoon zat was, kortom super gezellig.

Lang leve de telefoon en het beeldbellen, lang leve de pijnstillers, lang leven picnic, lang leven het deurbezoek en niet te vergeten lang leve de badjas! Toen we weer uit isolatie mochten hing ik bijna de vlag uit! Het was voor ons immers ‘Bevrijdingsdag’. Jop ging wat langer naar zijn vader zodat we allebei even weer lucht konden happen.

Stapje voor stapje

Letterlijk stapje voor stapje gaan we vooruit. Gelukkig geen corona ziekte meer, op de naweeën na, hetzij de vermoeidheid en hartkloppingen. Voetje zit nu in een ‘loopklomp’ en daar zet ik stapjes mee vooruit. Omdat er meervoudig letsel is, is het even afwachten hoe herstel verloopt. Rustig aan, dat heb ik nu wel ervaren! Het zonnetje gaat weer schijnen, positiviteit voor het oprapen. Wat moet je zonder goede vrienden en familie die je elke dag toch weer laten lachen na het huilen, je oppeppen wanneer net even nodig.

Ik heb wel veel gezien, gelezen en gehoord de afgelopen tijd. De liefde naar elkaar vind ik dan ook ver te zoeken. Het coronabeleid, de overheid, de regering, er is van alles en voornamelijk negatief. Naar mijn idee helpen we elkaar zo alleen maar meer naar de ondergang. Laten we toch wat liever voor elkaar zijn en elkaars mening respecteren? Daar groeien we samen van en komen we alleen maar verder..
Zal je zeggen, buiten de situatie om, ben ik zeker ook corona moe, maar besef wel nog steeds dat het ‘echt’ is en we vooral onze kwetsbare mensen moeten beschermen. Eerder heb ik daar al over geschreven in tell me your freedom en zoals ik er toen over dacht, dat is op de irritaties en frustraties nog niet minder.

Het plan is daar om weer meer te gaan schrijven, minimaal eens per week. Heb je een leuk of interessant onderwerp voor mij? Laat het mij zeker even weten en ik zal kijken of ik daar iets mee kan!

Dikke smakzoen vanuit hier, houd je poot stijf, zet je beste beentje voor, voor nu sta ik nog even stil, maar straks gaan we weer door!

SpeelgoedSpeelgoed

Voeg een reactie toe

Laat een reactie achter